'Waar schaduwen vallen', de debuutroman van filmmaker en journalist Paul Hegeman is nu landelijk v

Persbericht geplaatst door PaulH op 08-12-2020
Waar schaduwen vallen is te krijgen in de boekhandel en te bestellen via www.bol.com

Een roman over de breekbaarheid van het bestaan en de grilligheid van het lot

Een voorzichtige start in de regio vanwege de belemmeringen van de coronacrisis leverde zo’n warm onthaal op dat ‘Waar schaduwen vallen’, de debuutroman van filmmaker en journalist Paul Hegeman, nu ook landelijk gepubliceerd wordt. Er is inmiddels ook een Franse vertaling in wording.

Kenmerkend voor zijn roman zijn basiselementen uit het surrealisme, zoals een amour fou, een allesoverstijgende liefde, een sterke maatschappelijke betrokkenheid en de verstrengeling van droom en werkelijkheid. En het is niet verwonderlijk dat de man die een lange carrière van filmmaken achter de rug heeft, evenals zijn lievelingsschrijver Paul Auster, een sterk filmische schrijftrant hanteert.

Synopsis

Jeroen van Deursen is een man van middelbare leeftijd die uit alle macht het lot heeft getart, nadat een onstuimige maar raadselachtig verdwenen liefde in Finland van hem een zelfdestructief mens heeft gemaakt. Hetzelfde lot roept hem vijfentwintig jaar later, wanneer hij zich met vallen en opstaan en gehinderd door plotselinge fysieke gebreken weer aan het maatschappelijk leven heeft aangepast, terug naar datzelfde Finland. Daar zoekt hij stad en land af naar sporen van zijn plotseling verdwenen liefde. Nadat hij die sporen, hoe pijnlijk en fataal ook, heeft verwerkt, is hij eindelijk in staat om de vier weken die hij met zijn mysterieuze Anna heeft doorgebracht en de desastreuze periode die daarop volgde naar zijn nieuwe inzichten te reconstrueren. De vraag is of die de getrouwe werkelijkheid volgen of veeleer de pijn van het verleden proberen te verzachten. Daarmee is Waar schaduwen vallen een ode aan de kracht van het verbeeldingsvermogen geworden dat elk mens over zijn beperkingen heen kan tillen om de wereld naar zijn hand te zetten.

Bijzondere structuur van de roman

Waar schaduwen vallen kent drie delen met elk een verschillende vertelstructuur. ‘Schaduwen’ is in de eerste persoon enkelvoud en in de tegenwoordige tijd geschreven om te benadrukken hoezeer de hoofdpersoon voortdurend speelbal is van het lot. De ik-persoon is Jeroen van Deursen, een man van middelbare leeftijd die door een speling van het lot na liefst vijfentwintig jaar teruggeroepen wordt naar Finland waar hij in de raadselachtige Anna een allesoverheersende liefde heeft gevonden die hij vervolgens op een nooit opgehelderde wijze verliest. Datzelfde grillige lot stuurt hem in zijn zoektocht naar resterende sporen van Anna de meest onverwachte kanten op, waar hij tal van nieuwe ontmoetingen heeft. Een laatste, amoureuze geeft hem uiteindelijk de kracht om zijn leven met Anna te reconstrueren.

‘Anna’ zoals deel twee heet, speelt zich dan ook in de verleden tijd af. De je-vorm van de tweede persoon enkelvoud die Jeroen van Deursen daarin bezigt, benadrukt niet alleen dat hij zich voortdurend in zijn reconstructie moed moet inspreken en daarbij soms verstrikt raakt tussen zijn droomwereld en de werkelijkheid, maar dient er ook toe de indruk te wekken dat hij zich in zijn betoog onbewust ook tot Anna richt.

In ‘Voorbij Anna’, de derde schakel in de puzzel, kan Jeroen van Deursen straffeloos terugvallen op de eerste persoon enkelvoud, daar Anna van dat verleden geen deel meer uitmaakt en hij zich dus kan beroepen op de ware feiten van zijn lange autodestructieve weg die hem via een nieuwe verloren liefde terugbrengt naar de pijn en vreugdes van alledag.

Fragmenten

Schaduwen

‘Werkelijk niets is van onze blokhut overgebleven. De aangevreten planken, die ooit als muren hebben gediend, liggen nu tien meter verderop, rijp voor de brandstapel. Alleen het betonnen fundament helpt om de herinnering aan het verleden op te roepen, maar overwoekerd met onkruid is het grotendeels aan het gezicht onttrokken. Slechts de randen ervan zijn nog goed zichtbaar. Mijn hart bonst in mijn keel als ik op de plek ga staan waar onze slaapkamer zich bevonden moet hebben, en terwijl ik langzaam om mijn as draai, voegen de losse puzzelstukjes zich geleidelijk tot een geheel. Daar zijn ze weer, het grotendeels door houtworm aangevreten venster dat uitkeek op de molen, de piepende deur die niet goed sloot maar waarachter wij ons veilig en beschut voelden, en de grote houten tafel waarop Anna’s schilderspullen triomfantelijk uitgestald stonden. Met haar te grote rode jas en laarzen tot aan de knieën zie ik haar het huis uitkomen. Als ik haar wil tegenhouden, tast ik in het luchtledige. Gehaast stap ik van het beton af.

De overtuiging van de nutteloosheid van het bestaan waarmee ik al mijn gehele leven worstel, overvalt me genadeloos bij het besef dat Anna nooit meer een spoor van haar op deze plek, waarop ooit ons kasteel was gegrondvest, zal achterlaten. Daar sta ik dan, een verouderde versie van de verloren ziel die vijfentwintig jaar geleden radeloos haar vergeefse thuiskomen afwachtte, een man van middelbare leeftijd die weemoedig staart naar de brokstukken van zijn jeugd. Ik ervaar het als een macabere confrontatie.’

Anna

‘Ontsteld aanschouwde je het gruwelijke tafereel, stikte bijna in je op hol geslagen ademhaling. Maar je herpakte je opvallend snel, trok het ontzielde lijf, dat zich in zijn rigor mortis aan Anna had vastgeklampt, van haar af en sleurde het naar de hoek waar enkele kratten naar beneden waren gestort. Daar douwde je het lijk onder het puin en trok er het tentzeil overheen waarmee de kratten afgedekt waren. Anna was inmiddels omhoog gekrabbeld en stond daar, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, de resten van haar gescheurde panty op te hijsen en het vuil er vanaf te kloppen. Zonder enig spoor van emotie betastte zij de striemen om haar nek, terwijl jij stond te trillen als een rietje. Op het moment dat het je zwart voor de ogen werd, deed zij een stap voorwaarts en drukte je stevig tegen zich aan. Zij streelde je haar en verzekerde je dat alles goed zou komen. Nee, echt niet, het had geen enkele zin om naar de politie te gaan, daar zou niemand wijs van worden, het zou alleen maar extra ellende opleveren. En op je smekend uitgesproken vraag hoe het toch mogelijk was dat zij zich zo snel van zo’n verschrikking kon herstellen, antwoordde ze dat het de enige manier was om te overleven. ‘En leven, dat wil ik als nooit tevoren, want ik heb nog zo vreselijk veel in te halen.’

Voorbij Anna

‘Zodra ik tantes erfenis in handen had, nam ik me voor om haar zo snel mogelijk over de balk te gooien. En geen betere plek op de wereld waar je dat kunt doen, terwijl je een goed moment ook in de roes van de vergetelheid raakt, dan het casino. Aangeschoten ging ik er naartoe, vastbesloten om het allemaal lichtzinnig te vergokken. Ik had het als jongetje spannend gevonden om langs het casino heen en weer te lopen en me dan voor te stellen dat ik daar chique gekleed met een spectaculaire meid aan mijn zijde m’n entree zou maken, om niet veel later triomfantelijk met zakken die uitpuilden van het geld weer naar buiten te komen. Maar nu die droom was uitgekomen, leek het allemaal zo banaal. Ik voelde me alleen maar opgelaten dat ik, terwijl ik nota bene een schoon shirt had aangetrokken en m’n haar keurig in een staart had gebonden, als vee werd gekeurd voordat ik de arena mocht betreden. Die spectaculaire meid was destijds, overeenkomstig het cliché, langbenig, hoogblond, wulps en rondborstig. De vrouw in m’n huidige gezelschap was voor de buitenwereld onzichtbaar, omdat ik haar in m’n hart droeg en ik daar niemand toegang toe verleende. Mocht ik haar moeten omschrijven, dan was ze in alle opzichten de antithese van dat naïeve jeugdideaal.’

Over de auteur

Paul Hegeman studeerde Frans en Filosofie voordat hij zijn leven wijdde aan de cinema. Als journalist maar vooral als filmmaker. Terugkerende thema’s in zijn (film)werk zijn een sterke sociale betrokkenheid – films over een steeds verder oprukkende spektakelmaatschappij, milieuvervuiling in Rusland, de asielzoekers- en immigratieproblematiek en gokverslaving – , liefde voor het Afrikaanse continent en muziek in de breedste zin van het woord. Zijn meest recente films zijn Live to be a hundred, een gelaagd portret van het dynamische bestaan van dirigent, klavecinist en musicoloog Ton Koopman, Nieuw leven in Congo, over de moeder-kindrelatie in het door burgeroorlog geteisterde Oost-Congo en Het Pärt gevoel, een documentaire over Arvo Pärt, de meest gevierde componist van onze tijd. Maar even goed schreef hij scripts voor fictieseries en droeg hij bij aan publicaties over Cuba in Verhalen uit Cuba, en over Van Gogh in The Mythology of Vincent Van Gogh. In zijn woonplaats Bergen richtte hij het filmtheater Cinebergen op. Waar schaduwen vallen is zijn eerste roman, zoals Atterrissage d’Urgence (Noodlanding) zijn eerste speelfilm zal worden.

Waar schaduwen vallen is te krijgen in de boekhandel en online te bestellen via www.bol.com. Kijk voor meer informatie op www.partofthelightpublishing.nl of www.paulhegeman.nl

Voor de redactie:

Waar schaduwen vallen - Binding: Paperback Distributievorm: Boek (print, druk) Formaat: 146mm x 220mm Aantal pagina's: 282 Uitgeverij: Part of the Light Publishing ISBN: 9789090325057 Prijs: € 19,90 Datum publicatie: 2020

Contact: Paul Hegeman E-mailadres: info@paulhegeman.nl Web: www.partofthelightpublishing.nl / www.paulhegeman.nl

Wilt u een recensie-exemplaar aanvragen? Stuur een e-mail naar info@paulhegeman.nl met in de onderwerpregel het woord ‘RECENSIE-EXEMPLAAR’ en de naam van uw bedrijf of medium en wij nemen contact met u op.

deel deze pagina: